گوشت گوسفندی

آبگوشت یا دیزی غذای آرام‌پز ایرانی با گوشت گوسفندی، نخود، لوبیا، سیب‌زمینی، گوجه/رب و لیموعمانی است. سرو کلاسیک آن دو مرحله دارد: اول آبگوشت با نان ترید می‌شود و بعد مواد کوبیده می‌شوند.

ردیف قبلی هویج و بادام بود، اما غذای معتبر نزدیک به آن پیچاق قیمه اردبیلی است: گوشت و خلال بادام در سس زعفرانی می‌پزند و تخم‌مرغ در پایان روی خورش بسته می‌شود.

گوشت تکه‌ای را با ماست، پیاز آب‌گرفته، زعفران و آبلیمو بخوابان، بعد پیاز اضافه را جدا کن، سیخ بزن و روی زغال ملایم کباب کن.

حلیم بادمجان با بادمجان، گوشت، عدس یا برنج و کشک درست می‌شود. تفاوتش با کشک بادمجان در وجود گوشت و بافت کوبیده، کشدار و غذا-محور آن است.

حلیم گندم با گندم و گوشت آرام‌پز درست می‌شود و زمان واقعی آن چند ساعت است. بافت کشدار از پخت کامل گندم، ریش‌ریش شدن گوشت و کوبیدن یا هم زدن طولانی به دست می‌آید.

نسخه شناخته‌شده این خورش با آلوست، نه قیسی. اسفناج جدا تفت می‌خورد و آلو در پایان اضافه می‌شود تا خورش ملس شود.

به باید جدا کمی تفت بخورد و در پایان وارد خورش شود تا عطرش حفظ شود و تکه‌ها له نشوند. طعم نهایی ملس است، نه شیرینِ دسرگونه.

چغاله بادام باید آن‌قدر بپزد که نرم شود ولی شکلش را نگه دارد. سبزی این خورش شبیه قورمه‌سبزی سنگین نیست؛ جعفری و نعناع با چاشنی ترش، طعم بهاری غذا را می‌سازند.

ریواس زود له می‌شود و طعم ترش تازه‌اش با پخت طولانی می‌پرد. گوشت و سبزی اول جا می‌افتند، ریواس در پایان وارد خورش می‌شود.

خورش زردآلو باید ملس باشد، نه شیرینی کامل. گوشت جدا آرام می‌پزد و زردآلو در پایان اضافه می‌شود تا شکلش حفظ شود.

این ردیف به و کدو حلوایی را با هم قاطی کرده بود؛ نسخه قابل اتکا خورش کدو حلوایی است. کدو جدا کمی سرخ یا برشته می‌شود و در پایان به خورش گوشت اضافه می‌شود تا له نشود.

خورش لوبیا چیتی یک خورش حبوباتی جاافتاده است. خیساندن لوبیا و پخت آرام، هم نفخ را کم می‌کند و هم لعاب خورش را بهتر می‌کند.

خورش لوبیا سفید از همان منطق خورش‌های حبوباتی پیروی می‌کند: لوبیای خیسانده، گوشت تفت‌خورده، رب و پخت آرام تا خورش غلیظ شود.

خورش بادمجان یک خورش ایرانی گوجه‌ای با بادمجان سرخ‌شده و گوشت است. چاشنی ترش مثل آبغوره یا لیموعمانی تعادل طعم را می‌سازد و بادمجان باید اواخر پخت اضافه شود تا له نشود.

خورش بامیه خورش گوجه‌ای ایرانی/جنوبی با بامیه، گوشت، پیاز، رب و چاشنی ترش است. بامیه باید سالم بماند و اواخر پخت وارد خورش شود تا خورش لزج یا له نشود.

خورش قیسی یا خورش برگه زردآلو یک خورش شیرین‌ملایم ایرانی است که با قیسی، گوشت یا مرغ، پیاز، زعفران و ادویه درست می‌شود. قیسی باید اواخر پخت اضافه شود تا شکلش حفظ شود و خورش بیش از حد شیرین نشود.

قیمه با گوشت ریزخورشتی، لپه نیم‌پز، رب گوجه و لیموعمانی جا می‌افتد. سیب‌زمینی خلالی سرخ‌شده را آخر روی خورش می‌گذاری تا ترد بماند.

گوشت را با پیاز و ادویه بپز، کدو حلوایی را جدا با کمی روغن یا کره تفت بده، آلو و رب را اضافه کن و در پایان کدو را بگذار تا خورش ملس و جاافتاده شود.

خورش کرفس با ساقه کرفس، جعفری، نعناع، گوشت و چاشنی ترش درست می‌شود. سبزی و کرفس باید جدا تفت بخورند و بعد همراه گوشت آرام بجوشند تا خورش لعاب‌دار و جاافتاده شود.

گوشت را با پیاز و ادویه بپز، کلم قمری را جدا کمی تفت بده، سبزی و چاشنی را اضافه کن و اجازه بده خورش آرام جا بیفتد.

گوشت و لپه را با پیاز و رب بپز، گل‌کلم را جدا تفت بده، سپس با لیموعمانی یا آبغوره به خورش اضافه کن و کوتاه بپز تا گل‌کلم شکلش را حفظ کند.

خورش لوبیا سبز خورشی گوجه‌ای با لوبیا سبز، گوشت، پیاز و رب است. لوبیا بهتر است کوتاه تفت بخورد و بعد همراه گوشت آرام بپزد تا هم نرم شود و هم شکلش را حفظ کند.

شله‌قلمکار آش پرکار و مجلسی تهرانی/ایرانی با گوشت، حبوبات، برنج و سبزی است. برخلاف آش‌های سریع، باید طولانی بپزد و مرتب هم بخورد تا بافتی کشدار و یکدست پیدا کند.

شیشلیک شاندیز با دنده یا راسته گوسفندی شناخته می‌شود. مزه‌دار کردن چندساعته و حرارت زغال داغ، گوشت را آبدار و بیرونش را برشته می‌کند.

قابلی پلو با گوشت نرم، برنج جدا دانه و رویه هویج و کشمش شناخته می‌شود. هویج و کشمش جدا تفت می‌خورند و در پایان روی پلو می‌آیند.

سبزی رو جدا خوب سرخ می‌کنی، گوشت و لوبیا با هم می‌پزن، آخرش لیموعمانی اضافه می‌شه. غذای سختی نیست، ولی زمان می‌خواد و عجله توش دشمنته.

قیمه بادمجان همان پایه قیمه را دارد، اما بادمجان‌های سرخ‌شده در پایان روی خورش قرار می‌گیرند تا نرم شوند و وا نروند.

قیمه نثار خورش ساده نیست؛ غذای مجلسی قزوین است که گوشت پخته و خلال‌های شیرین‌معطر روی برنج زعفرانی نثار می‌شود.

کباب برگ به گوشت نرم و برش نازک وابسته است. گوشت با پیاز، زعفران، روغن و فلفل مزه می‌گیرد و روی حرارت داغ، کوتاه کباب می‌شود؛ نمک بهتر است نزدیک پخت اضافه شود.

کباب بره به گوشت نرم و مرینیت ملایم نیاز دارد؛ زعفران و پیاز طعم می‌دهند، اما اسید زیاد یا پخت طولانی گوشت را خشک می‌کند.

گوشت گوسفندی را درشت چرخ یا ساطوری کن، با پیاز خرد یا آب‌گرفته و نمک و فلفل ورز بده، پهن‌تر از کوبیده روی سیخ بگیر و روی زغال کباب کن.

گوشت را با گردوی آسیاب‌شده، رب انار، سیر و سبزی محلی مزه‌دار کن، چند ساعت استراحت بده، بعد سیخ بزن و روی زغال ملایم کباب کن تا خشک نشود.

کباب چنجه از تکه‌های مکعبی گوشت نرم درست می‌شود. مزه‌دار کردن با پیاز، زعفران، روغن و مقدار کنترل‌شده‌ای آب‌لیمو یا ماست رایج است؛ نمک بهتر است نزدیک پخت اضافه شود تا گوشت سفت نشود.

کباب حسینی برخلاف نامش همیشه کباب زغالی نیست؛ سیخ‌های چوبی گوشت با سبزیجات در قابلمه، تابه یا فر آرام می‌پزند و آب‌دار می‌مانند.

ماهیچه با عجله خوب نمی‌شود. پیاز زیاد، حرارت کم، زمان طولانی و زعفران، گوشت را نرم و سس را غلیظ می‌کند.

خورشت عدس عمومی نیست؛ نسخه قابل اتکا برای این ردیف مرجو خورش طالقانی است: عدس و گوشت با پیاز، رب و آلو آرام می‌پزند تا خورش غلیظ و جاافتاده شود.

اول گوشت گردن را با پیاز و ادویه آن‌قدر می‌پزی تا کاملاً نرم شود، بعد گوشت را ریش‌ریش و خوب می‌کوبی تا روشن و کش‌دار شود. ماست چکیده با شکر، زعفران و گلاب روی حرارت خیلی ملایم گرم می‌شود و گوشت کوبیده داخلش می‌رود. این غذا سرد سرو می‌شود و اگر ماست بجوشد یا گوشت خوب کوبیده نشود، بافت اصلی‌اش را از دست می‌دهد.

اول گوشت گردن را با پیاز و ادویه آن‌قدر می‌پزی تا کاملاً نرم شود، بعد گوشت را ریش‌ریش و خوب می‌کوبی تا روشن و کش‌دار شود. ماست چکیده با شکر، زعفران و گلاب روی حرارت خیلی ملایم گرم می‌شود و گوشت کوبیده داخلش می‌رود. این غذا سرد سرو می‌شود و اگر ماست بجوشد یا گوشت خوب کوبیده نشود، بافت اصلی‌اش را از دست می‌دهد.